De vurig sensitieve zonnebloem is er al. De eerste. Nog voor de andere soortgenoten in het bloemenveld hun gezicht laten zien, is zij al aan het ‘schijnen’. Enthousiast en vol energie steekt ze haar hoofd boven al het andere uit, zodat ze optimaal kan zien, horen, voelen, zijn. Voorzichtigheid en bedachtzaamheid herkent ze niet. Ze wordt aangetrokken door de wereld, het leven, het doen… Haar hoofd  is weggericht van de zon, naar al het andere wat haar zo aantrekt. 

Ook als je vurig sensitief bent, ben je nog steeds een ‘zonne’bloem en is ‘heliotropisme’, het volgen van het ritme van oost naar west zoals de zon het aangeeft, een ‘natuurwet’? Hoe vind je dan een evenwicht tussen de broodnodige voeding van de prikkels die je aantrekken, jouw innerlijk vuur én voldoende rust en hersteltijd – bijtanken bij de grote bron? Hoe blijf jij de overprikkeling voor? 

Het staren naar en je laten verwonderen door een bloemenveld van tijd tot tijd tijdens een fikse bewuste wandeling kan een begin zijn… 

Ook sommige dieren (en bij uitbreiding dus vermoed ik ook mensen) kunnen heliotropisme vertonen. 

Individuele coaching