Hoogsensitief jong-volwassen met Natuur, Bos en Dieren

Categorie: Pauze en check

De winter als verzwaringsdeken

Herfst en winter are coming, dit jaar met een extra pittige corona-saus erover heen. De klok is – bij sommigen met angst in de ogen – een uurtje teruggedraaid.

De meeste dieren hebben hun kinderen het huis uitgezet, de oogst wordt binnengehaald met de energie van de zomer erin opgeslagen. Zaden en noten worden opgesmikkeld. Geen uitbundige indrukwekkende paringsdansen meer, misschien eerder nog een romantisch kamerconcert. Marmotten-tijd, een huiswaarts keren, of het voorbereiden op een diepe slaap.  

Het jaargetijde waar de natuur tot stilstand komt. De vormeloze periode tussen het oude en het nieuwe in. Er mag worden gerust. Het is gepermitteerd, misschien wel broodnodig. 

En toch. Deze natuurlijke beweging van snel naar traag – van buiten naar binnen – voelt in de tegenwoordige tijd soms ‘onnatuurlijk’ aan en creëert al eens wat weerstand. Je wil misschien dit gedeelte liefst helemaal overslaan. De leegte of de koude vermijden, een volledige stilstand voorkomen. 

Ook ik moet me hieromtrent soms bewust even met een zekere strengheid toespreken. Kalm aan Annelies, effe tempo schakelen, ‘vitesseke’ lager. 

Wetende dat tijd en hersteltijd nemen voor HSP’s eigenlijk heel het jaar door een pure noodzaak is. Logisch want je vangt meer op vanuit je omgeving en verwerkt dieper op alle lagen = meer energieverbruik. Toch kan het accepteren van dit ‘feit’ al eens een worsteling zijn. 

Dus: slow down is de boodschap, nu ook zeker wanneer de (en dus ook onze) natuur hier toe uitnodigt. Voorgestelde corona-maatregelen treden de natuur in deze stelling bij. En toch voelt het als een dwang, een gemis, een straf, … 

Ik nodig daarom de winter uit om zich als een verzwaringsdeken over me heen te spreiden. Het verzwaringsdeken is menig HSP misschien gekend als hulpmiddel om het zenuwstelsel te kalmeren en de slaap te vatten als een pro.  

Zo bekeken mag de winter een schuiloord zijn van waaronder je kan verbinden met de rust, de stilte, de leegte, de warmte die je voelt nadat je de koude hebt getrotseerd, de gezelligheid, de huiselijkheid, … 

Maar ook een stevigheid, standvastige druk en steun die uitnodigt om even afstand te nemen, na te denken, op een gek moment misschien zelfs wat te filosoferen over het leven. Het mag een even verdwijnen zijn onder die deken in een tijdelijke tussen-nis tussen sterven en nieuw leven. Even een moment. 

Vanonder die knusse zachte plek, misschien met een boek ter hand, worden evenwel plannen gesmeed, mag al eens vooruit gekeken worden. Niet te wild, maar toch vastberaden en hoopvol. 

Sterk sensitief zal verder groeien, omdat het nu hiertoe ook van mij ten volle de ruimte heeft gekregen. Ik kan het niet laten hier en nu al vooruit te kijken, wat bloembollen in de grond te stoppen, zaadjes of mest uit te spreiden en zo eens te knipogen naar de lente die onwaarschijnlijk zeker komen zal. Dit geeft perspectief, verlangen, warmte, … tot het licht weer terugkeert en de natuur weer fris zal ontwaken. 

De natuur is er trouwens altijd voor je. Ook stil en winterslapend, een spiegel van ijs, luistert en reflecteert ze als ze zachtjes toegesproken wordt. 

Geïnspireerd door het boek : De vier richtingen van Daan van Kampenhout

De dapper voorzichtige koolmees

Peter Wohlleben, die ons meeneemt in het geheime leven van de bomen, schreef ook het boek ‘Het geheime leven van dieren – op ontdekkingsreis door de natuur’ voor kinderen. 

Heerlijk vind ik het, die kinderboeken over natuur en de dieren. Ik raak er steeds positief door geprikkeld én geïnspireerd. 

Ik deel met plezier volgend wonderlijke weetje, dat in dit boek wordt beschreven. 

Onder het hoofdstuk ‘MOED’ staat er : “Angst en moed horen samen, ook in de dierenwereld.” “Moed betekent: angst voelen en die overwinnen. Dat is soms makkelijker als je samenwerkt.”

En zo volgt het verhaal van de ‘dappere’ koolmezen en de ‘tsjierpers’ met een meer  ‘voorzichtige’ aard. 

De deelnemers van de eerste groep zitten op de eerste rij voor de smakelijke hapjes. Ze zijn er als de mezen bij, vliegen erop af – volle kracht vooruit wanneer een kans zich voordoet.  Groep 2 wacht liever een beetje af, bekijkt de omgeving, denkt even na vooraleer in de actie te schieten… 

Hoogsensitieve personen doen vaak net hetzelfde, een “pauze en check”, zeker in nieuwe of onvoorspelbare situaties is dat hun voorkeurstrategie. 

De ‘voorzichtige’ koolmezen houden niet van drukte. De vogels bij de voederplek maken teveel ruzie en zijn bovendien voor hen té vliegerig. De ‘terughoudende’ mees vindt die drukdoenerij al snel ‘too much’. 

Mag ik ze ‘de hoogsensitieve mees’ noemen (?) beoefent een andere strategie. Ze sluit zich bij voorkeur bij een klein groepje aan met gelijkgestemde/geaarde soortgenoten. Daar is er nauwelijks ruzie en ligt het tempo wat lager. 

Je zou kunnen denken, ja-maar tegen de tijd dat die ‘softy-mezen’ bij het eten zijn geraakt, schiet er niets meer over. WEHEL, dat is niet per sé zo. Die ‘dappere-moedige-snelle’ mezen, zien als ‘vogel zonder kop’ veel over het hoofd of eindigen zonder hoofd doordat ze de omgeving niet scanden op gevaarlijke honden of katten. De ‘voorzichtige’ vogels ontdekken trouwens in struiken nog de zaden van vorige zomer die een wat nauwgezettere blik vragen om gevonden te worden. 

Hoe wonderlijk toch ! En allebei moeten ze er zijn, de ‘dapper voorzichtige’ en de ‘volle kracht vooruit dappere’ mezen, vissen, duiven, … en de ene is niet ‘beter’ dan de andere. De strategie van continue alertheid kost wel veel energie. Waarom is deze groep dan toch bij elke diersoort vertegenwoordigd? 

De natuur heeft ingeschat dat een ratio van 20% ideaal is. 1 op 5 dieren is dus Hoogsensitief. Deze twee verschillende genensporen blijven doorheen de evolutie van onze soorten behouden. Dat kan alleen maar omdat daar goede biologische redenen voor zijn. Het zijn twee strategieën in het voortbestaan bij onzekere levensomstandigheden. Wedden op twee mezen in feite. Als de ene strategie niets zou opleveren, kan het voortbestaan gegarandeerd blijven op grond van de andere alternatieve strategie. 

Herkenbaar? Laat het me dan zeker weten. Het geeft je meteen ook wat woorden de volgende keer iemand je zegt ‘kom eens wat meer uit je kast’. En hoe is het voor jou als ‘vurig ‘High Sensation Seeker’ sensitieveling’? 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Visit Us On InstagramVisit Us On FacebookVisit Us On Linkedin